ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ 
Κύριε Χατζηγάκη είστε έμπειρος πολιτικός, αλλά και πολιτικός που φημίζεται για την ευθύτητα των λόγων του, αλλά και για τις, πολλές φορές, ριζοσπαστικές του θέσεις. Μ’ αυτή την έννοια ήθελα να δούμε μαζί τα πράγματα όπως είναι διαμορφωμένα στην κεντρική πολιτική σκηνή,
Η σημερινή κατάσταση είναι η χειρότερη των τελευταίων ετών. Θεωρώ κατ’ αρχήν ότι με το ταξίδι του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ υπήρξε μια επισφράγιση της αποτυχίας και του ενδοτισμού στην εξωτερική πολιτική της χώρας, σαν αποτέλεσμα της εφαρμογής της τα τελευταία έξι χρόνια. Μια πολιτική που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια να συνηθίσει ο κόσμος ότι θα πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις απέναντι στην Τουρκία. Υπάρχει όμως και η οικονομική πολιτική της χώρας. Μια πολιτική που κυριαρχείται από την ένταξη στην Ευρωζώνη και την εισαγωγή του ευρώ.
Η είσοδος στην Ευρωζώνη και η εισαγωγή του ευρώ είναι ένα σημαντικό βήμα που δίνει πολλά πλεονεκτήματα στη χώρα μας. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε το κόστος το οποίο προέκυψε απ’ αυτή την πολιτική. Ένα κόστος που πλήρωσαν οι άνεργοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, όλοι εκείνοι που αποτελούν τις χαμηλά οικονομικές τάξεις του κοινωνικού μας ιστού. Μια τέτοια κατάσταση για τον περισσότερο κόσμο διαμορφωμένη, δικαιολογεί ίσως τις διαμαρτυρίες για τα πολλά και καλά οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα αλλά και την απαξίωση απέναντι στην πολιτική.
Είναι αλήθεια ότι ο τόπος μας σήμερα κυριαρχείται από μεγάλα ολιγοπώλια που έχουν συγκεντρώσει και πολιτική δύναμη. Έτσι στην ουσία η πολιτική δέχεται χτυπήματα από όλες τις πλευρές με αποτέλεσμα να απαξιώνεται. Ο Ελληνικός λαός έχει υποβληθεί σε πολλές θυσίες. Η πολιτική ηγεσία ισχυρίζεται τώρα ότι ήλθε η ώρα να του δοθούν πίσω όσα του στερήθηκαν. Όμως η οικονομική υστέρηση κάνει παντού έντονη την «παρουσία» της.
Δυστυχώς είμαστε ο φτωχός συγγενής της Ε.Ε.. Είμαστε αυτή τη στιγμή πιο πίσω ακόμα και από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, χώρες που είναι αλήθεια ότι πριν από λίγα χρόνια τις ξεπερνούσαμε. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπ’ όψιν τους μισθούς και τις συντάξεις της χώρας και τις συγκρίνει με εκείνες των κρατών της Ε.Ε. θα διαπιστώσει ότι βρισκόμαστε περίπου στις μισές σε σχέση με τις χώρες αυτές. Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι ζούμε σε μια χώρα ισχυρή, ισότιμα ενταγμένη στην Ε.Ε. και με το κράτος να λειτουργεί σχεδόν ικανοποιητικά.
Το κράτος είναι ανύπαρκτο. Αν βρέξει λίγο περισσότερο από το κανονικό στο κράτος έχουμε μια γενικότερη παράλυση. Η ΔΕΗ δεν μπορεί να δώσει ρεύμα, τα τηλέφωνα δεν λειτουργούν και οι δρόμοι πλημμυρίζουν. Έχουμε καλοκαιρία, έχουμε πυρκαγιές. Αυτό το δόλιο το κράτος πότε δουλεύει τελικά; Χωρίς, όπως λέτε, ισχυρό παρεμβατικό ρόλο του κράτους, με την οικονομική κατάσταση άσχημα διαμορφωμένη και τα καθημερινά προβλήματα να πιέζουν, πιστεύεται ότι η κοινωνία μας πορεύεται με τρόπο αντάξιο του πολιτισμού μας;
Ζούμε, όπως λέει και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, μέσα σε μια θρυμματισμένη κοινωνία. Μια κοινωνία που δεν έχει όραμα, δεν έχει ιδεολογία, δεν έχει μπούσουλα.
Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία Μπρεζνιεφοποίησης της ζωής μας. Αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε μια γενικότερη παρακμή, σε πολλούς τομείς συναντούμε σήψη και ακινησία του συστήματος, βλέπουμε καθημερινά μια άνοδο της μετριοκρατίας, ενώ θριαμβεύει γενικά η ασημαντότητα και η αναξιοκρατία. Βλέπουμε έναν θρίαμβο των μηχανισμών και του παρασκηνίου σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής, βλέπουμε έναν περίεργο κομματισμό, ο οποίος έχει κυριαρχήσει και μέσα στα κόμματα με την δημιουργία ομάδων, και έχει καταργήσει τα οράματα, και γενικά έχει βάλει τη ζωή μας σε πραγματική αγκύλωση. Βλέπουμε μια αφανή γραφειοκρατία που διαπερνά και διαποτίζει όλα τα επίπεδα της κοινωνικής μας ζωής. Έτσι δικαιολογημένα διερωτάται κανείς. Το δικό μας τείχος πότε θα πέσει; Πότε θα υπάρξει μια πραγματική πολιτική και κοινωνική Δημοκρατία, τέτοια που θα επικρατούν οι άριστοι και η πολιτική ζωή θα έχει μια τέτοια κατεύθυνση ώστε να υπάρξει μια κοινωνική δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον τόπο; Για την άσκηση, γενικότερα της πολιτικής, υπεύθυνοι είστε όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί. Όμως έτσι όπως αυτή ασκείται δεν έχει παιδευτικό χαρακτήρα.
Αυτό είναι αλήθεια. Επικρατεί ένας τυχαρπαστισμός, ένας υπερκαταναλωτισμός, ένας υπερατομισμός και γενικότερα οι συλλογικές προσπάθειες απουσιάζουν. Έτσι η απουσία του παιδευτικού χαρακτήρα της πολιτικής, που είναι βασικό της στοιχείο, υπάρχει, δημιουργώντας μια μεγάλη εικόνα ελλειμμάτων. Μια τέτοια όμως εικόνα ελλειμμάτων λειτουργεί παρακμιακά με κύριο ίσως χαρακτηριστικό ακόμη και την παρακμή της εθνικής μας συνείδησης. Όταν δεν τιμούμε τα Εθνικά μας ιδεώδη, όταν εμείς οι ίδιοι, και οι πολιτικοί και η κοινωνία δεν το ξεχωρίζω, δεν πιστεύουμε ότι τα στοιχεία που συνθέτουν την εθνική μας ταυτότητα δεν είναι άξια για αγώνες επικράτησης τους, είναι επόμενο να κάνουμε υποχωρήσεις στις αρχές και στις αξίες μας. Είναι επόμενο να κάνουμε υποχωρήσεις ακόμη και στα εθνικά μας θέματα. Είναι τέλος επόμενο να μην ζητούμε τις βελτιώσεις της κοινωνίας προς την κατεύθυνση της προαγωγής του δημόσιου βίου.
Ακούγοντας σας κ. Χατζηγάκη, να τοποθετείστε μ’ αυτόν τον τρόπο για ζητήματα που έχουν σχέση με τα καίρια ζητήματα της κοινωνίας και της πολιτικής, συναντώ έναν άνθρωπο που κατηγορεί τους κρατούντες, αλλά με καθαρά Αριστερή ιδεολογία. Εσείς φυσικά ανήκετε στη ΝΔ και θεωρείστε «δεξιός». Αν το κόμμα σας, με την δεδομένη ιδεολογική κατεύθυνση, βρισκόταν στην εξουσία, θεωρείται ότι θα συμφωνούσε με τις απόψεις σας, και θα έκανε πράξη όσα εσείς πιστεύεται ότι θα πρέπει να γίνουν; Γιατί το ΠΑΣΟΚ, όπως είναι γνωστό, κατακρίνεται για την «δεξιά» του στροφή.
Όπως επανειλημμένα έχω πει, οι έννοιες «δεξιά» και «αριστερά» σήμερα είναι συμβατικές. Έχει ξεπεραστεί ο προσδιορισμός τους από τα πράγματα. Βρισκόμαστε σε μια μεταμοντέρνα εποχή, στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού.Επομένως έχουν πάρει μια άλλη διάσταση εν όψει των νέων σημαντικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και πολιτικών δεδομένων. Σήμερα η «δεξιά» προσανατολίζεται απέναντι στην παγκοσμιοποίηση. Έτσι τα κόμματα, που στρέφονται προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να θεωρούνται «δεξιά» σε αντίθεση με εκείνα που αντιτίθενται και θα πρέπει να θεωρούνται «αριστερά». Ακόμη υπάρχουν και εκείνα που δέχονται την παγκοσμιοποίηση, αλλά υπό όρους. Αυτά είναι τα κόμματα του «μεσαίου χώρου» όπου θέλω να πιστεύω ότι ανήκει η ΝΔ. Αυτό σημαίνει ότι η ΝΔ πρέπει να κάνει μια διπλή στροφή με την παλιά έννοια. Να κάνει δηλαδή μια «αριστερή» στροφή η οποία θα αγκαλιάσει όλον τον κοινωνικό χώρο και ιδίως τις «ευπαθείς» ομάδες του, αλλά συγχρόνως θα πρέπει να κάνει και μια «δεξιά» στροφή η οποία θα έχει σαν στόχο τις πολιτισμικές και εθνικές αξίες της φυλής μας. Γιατί είναι αλήθεια σήμερα η δημιουργία ενός πολιτισμικού πόλου, που δημιουργείται λόγω της παγκοσμιοποίησης, θα πρέπει να μας οδηγήσει στην απόφαση να διαφυλάξουμε αλώβητο το δικό μας πολιτισμό προκειμένου να επιβιώσει ακέραιος μέσα στο νέο σκηνικό.
Δεν ξέρω αν η ΝΔ και η ηγεσία της θα συμφωνούσε με αυτές τις απόψεις σας.
Η ΝΔ είναι ένα μεγάλο και πολυτασικό κόμμα. Εγώ πάντως πιστεύω ότι η ΝΔ σήμερα θα πρέπει να κάνει αυτήν την «αριστερή» στροφή.
Μήπως θα έπρεπε να ανήκετε σε άλλο κόμμα;
Δεν νομίζω. Όταν εμείς τα λέμε αυτά, οι σειρήνες του αντιδραστικού εκσυγχρονισμού, γιατί ο σημερινός εκσυγχρονισμός είναι η πιο σκληρή και αδυσώπητη μορφή της παγκοσμιοποίησης, μιλούν είτε για λαϊκισμό, είτε για κρατικισμό, είτε για εθνικισμό. Είναι λαϊκισμός να στηρίξεις δυναμικά τα αιτήματα μιας λαϊκής τάξης, όταν αυτή πεθαίνει εξ αιτίας της εκσυγχρονιστικής πολιτικής; Όταν λέμε ιδιωτικοποιήσεις με μέτρο μας λένε κρατικιστές. Κρατικιστής είναι όποιος παλεύει για να μην ξεπουληθεί η περιουσία του λαού;
Όταν λέμε ότι θα πρέπει να αγωνιστούμε για την εθνική μας ταυτότητα, μας λένε εθνικιστές. Εθνικιστής όμως είναι αυτός που αγαπάει και σέβεται την πατρίδα του. Αυτά είναι τα συνθήματα που προβάλει σήμερα η μεγάλη απάτη του εκσυγχρονισμού. Σήμερα χρειάζεται μια ριζοσπαστική αναγέννηση. Μια μετατροπή όλων των δυσπλασιών που έχουν αγκυλώσει την κοινωνία και την πολιτική, έτσι ώστε να προχωρήσει ο τόπος. Θα πρέπει να λέμε αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|